داشتم دفتر شعرم رو ورق می زدم که یه شعر جالبی دیدم...:

 زندگی تلخ است

 ماه بی رنگ است

 آسمان تیره است

 عشق مرده است

 یار در غربت است

 عاقبت همین است

 راه درست مردن است...

تاریخ این شعر رو که نگاه میکنم میبینم حدود 3 سال از اون روزا گذشته...هر چند که الان دیگه بر عکس اون موقع ها اصلا هیچ اعتقادی به این حرفام ندارم اما دلم نمیاد شعر رو کلاً به هم بریزم... به خاطر همین فقط خط آخرش رو عوض میکنم...:

 زندگی تلخ است

 ماه بی رنگ است

 آسمان تیره است

 عشق مرده است

 یار در غربت است

 عاقبت همین است

 راه درست ساختن است...

نظرت چیه؟

ای ساکن سرزمین صدای بی ریایی:

قلب مرا، عشق مرا دزدیدی و هرگز تا به حال بر زبان نیاوردی آنچه را که در انتظارش هستم.

ناب و التیام بخش بود عشقی که به ارمغان آوردی اما نمی خواهم بگویم دوستت دارم!!!

ای کاش حد اقل می دانستی که به حد مرگ دوست دارم بدانم که در دلت چه میگذرد...

ای کاش دلت دریچه ای داشت تا خواهش میکردم و در میافتم حرف های ناگفته ی درونت را...

زندگی بیشترش سوختن است...درس آموختن است

زندگی انتظاری ست که انسان ز برادر دارد

زندگی زندانی ست که در آن بیشتر از زندانی زندانبان دارد

زندگی دِین بزرگی ست که بر گردن ماست

چون از همیشه عاشق ترم با من باش

چون آبروی عشق و می خرم با من باش...!